Tolerantie, verdraagzaamheid, respect – al dit soort sleutelwoorden vallen gemakkelijk in één politiek correcte adem te noemen. Net zo gemakkelijk kunnen cynici beweren dat al deze woorden hun betekenis verloren hebben. Wij willen echter iets anders dan politiek correcte pietpraat of triomfantelijk pessimisme: Uitgesproken Tolerant roept op om aan tolerantie actief een vorm te geven, een uitgesproken maar bovenal een menselijke vorm.
Wij geloven dat tolerantie niet gedefinieerd, maar continu besproken en gelééfd moet worden. Dit zorgt voor spanning en daar is, lijkt ons, niets mis mee. Tolerantie werd besproken nadat oud-minister Rita Verdonk, daarmee aan eigen cultureel gebruik vasthoudend, een handdruk van een orthodoxe imam eiste. ´Zij had meer begrip moeten tonen voor de religieuze overtuiging en bijbehorende gedragscodes van de imam´, zei de één. ´Iedereen moet zich aanpassen aan het land waar hij of zij te gast is´, stelde de ander. Een derde legde de waarheid in het midden: per situatie kan gezocht worden naar de beste manier om met elkaar om te gaan. Precies dit zoeken is waar volgens ons de spanning, de actie en, inderdaad, de tolerantie op het toneel verschijnen. Als iedereen voor zichzelf al heeft besloten hoe we in Nederland moeten ´samenleven´, blijft het toneel leeg.
Door tolerantie te bespreken, wordt duidelijk dat een actieve vorm van tolerantie altijd van je vraagt dat je iets inlevert. Wie al te nadrukkelijk vasthoudt aan eigen cultureel gebruik of religie zal dan ook liever ´gedogen´ dan ´tolereren´. Tegelijkertijd: wie geen eigen waarden en overtuigingen heeft en als een kameleon gereed is om elk moment van kleur te veranderen, is niet eens in staat om te tolereren.
Tolerantie zou kunnen betekenen: een ander, die op belangrijke punten van jou verschilt, serieus nemen zoals je zelf serieus genomen wilt worden. Hierbij lever je iets van jezelf in, namelijk de overtuiging en het vertrouwen dat de waarden en gebruiken volgens welke je leeft – en die soms de basis van je bestaan vormen – de enige juiste of de beste zijn. In plaats van je oordeel altijd klaar te hebben word je gedwongen je zintuigen en geest op scherp te stellen om, steeds opnieuw, een beroep te doen op inlevingsvermogen.
Het is dit inlevingsvermogen waaraan het in beleid, politieke debatten en op straat nog wel eens ontbreekt. Wij-zij-taal wordt, heel slim, door enkele politici gebruikt om te suggereren dat inlevingsvermogen niet nodig zou zijn. Dit is niets nieuws: via wijzende vingertjes worden sinds mensenheugenis, bijna overal ter wereld, gezamenlijke problemen niet opgelost maar afgewend. Hierboven stellen we dat tolerantie een menselijke vorm zou moeten aannemen. Politiek gezien betekent dit dat beleid gevoerd moet worden met inlevingsvermogen, ongeacht over welke groep mensen het gaat. Dit klinkt natuurlijk minder krachtig dan ‘achterlijke hullie verpesten ons land’, maar is wel uitgesproken tolerant.
Politici, organisaties, individuen: discussier mee over tolerantie! Heeft tolerantie inderdaad te maken met inlevingsvermogen? Welke grenzen moeten aan tolerantie gesteld worden? Wat doet tolerantie met de economie? Post een bericht op deze site of spreek je uit op 21-9 in Den Haag. Alvast bedankt!
Wij geloven dat tolerantie niet gedefinieerd, maar continu besproken en gelééfd moet worden. Dit zorgt voor spanning en daar is, lijkt ons, niets mis mee. Tolerantie werd besproken nadat oud-minister Rita Verdonk, daarmee aan eigen cultureel gebruik vasthoudend, een handdruk van een orthodoxe imam eiste. ´Zij had meer begrip moeten tonen voor de religieuze overtuiging en bijbehorende gedragscodes van de imam´, zei de één. ´Iedereen moet zich aanpassen aan het land waar hij of zij te gast is´, stelde de ander. Een derde legde de waarheid in het midden: per situatie kan gezocht worden naar de beste manier om met elkaar om te gaan. Precies dit zoeken is waar volgens ons de spanning, de actie en, inderdaad, de tolerantie op het toneel verschijnen. Als iedereen voor zichzelf al heeft besloten hoe we in Nederland moeten ´samenleven´, blijft het toneel leeg.
Door tolerantie te bespreken, wordt duidelijk dat een actieve vorm van tolerantie altijd van je vraagt dat je iets inlevert. Wie al te nadrukkelijk vasthoudt aan eigen cultureel gebruik of religie zal dan ook liever ´gedogen´ dan ´tolereren´. Tegelijkertijd: wie geen eigen waarden en overtuigingen heeft en als een kameleon gereed is om elk moment van kleur te veranderen, is niet eens in staat om te tolereren.
Tolerantie zou kunnen betekenen: een ander, die op belangrijke punten van jou verschilt, serieus nemen zoals je zelf serieus genomen wilt worden. Hierbij lever je iets van jezelf in, namelijk de overtuiging en het vertrouwen dat de waarden en gebruiken volgens welke je leeft – en die soms de basis van je bestaan vormen – de enige juiste of de beste zijn. In plaats van je oordeel altijd klaar te hebben word je gedwongen je zintuigen en geest op scherp te stellen om, steeds opnieuw, een beroep te doen op inlevingsvermogen.
Het is dit inlevingsvermogen waaraan het in beleid, politieke debatten en op straat nog wel eens ontbreekt. Wij-zij-taal wordt, heel slim, door enkele politici gebruikt om te suggereren dat inlevingsvermogen niet nodig zou zijn. Dit is niets nieuws: via wijzende vingertjes worden sinds mensenheugenis, bijna overal ter wereld, gezamenlijke problemen niet opgelost maar afgewend. Hierboven stellen we dat tolerantie een menselijke vorm zou moeten aannemen. Politiek gezien betekent dit dat beleid gevoerd moet worden met inlevingsvermogen, ongeacht over welke groep mensen het gaat. Dit klinkt natuurlijk minder krachtig dan ‘achterlijke hullie verpesten ons land’, maar is wel uitgesproken tolerant.
Politici, organisaties, individuen: discussier mee over tolerantie! Heeft tolerantie inderdaad te maken met inlevingsvermogen? Welke grenzen moeten aan tolerantie gesteld worden? Wat doet tolerantie met de economie? Post een bericht op deze site of spreek je uit op 21-9 in Den Haag. Alvast bedankt!
2 opmerkingen:
harte bedankt voor de tekst
jaja
Een reactie posten